+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387ساعت 10:54 توسط مهدی
|
این شعر یعنی تمام من: چه صدائیست که پیچیده در این جنگل مرگ ؟ چه کسی تیشه بر این شاخه ی افتاده زمین می کوبد؟ این تبر مال تو نیست؟ دستها آن تو نیست ؟ تو چه محکم و چه کاری و چه با عشق و علاقه! به من شاخه ی افتاده ی خشکیده تبر می کوبی! آی آرام بزن می شکند عمق سکوت وای آرام بزن تا نکنم آه تو را! جمع کن هر چه شکستی دل من هیزم خوبی شد! آتشی بردل من زن که ببینی : عشق هم می سوزد ! خوب هم می سوزد! ............................................................... مهدی جعفری 25ساله فارغ التحصیل کتابداری و اطلاع رسانی دانشگاه علامه طباطبایی تهران مشغول به خدمت سربازی
