درخت پیر هنوز هم سیب های سرخش از برگ های زردش بیشتر است
دیوار کاهگلی باران خورده حتی پس از زلزله هنوز هم شعر ایستادن را می سراید
خانه قدیمی با تمام خرابی هایش هنوز هم با صفاست
من چگونه باید باور کنم نا امیدی را با این همه آیه های که ایستاده اند؟
تاراج پاییزی چون سرو برابرت قد علم خواهم کرد...
به امید روزهای خوب نه واسه من که واسه همه اونایی که هنوز به خدا و به خودشون ایمان دارند.
+ نوشته شده در دوشنبه ششم مهر 1388ساعت 14:51 توسط مهدی
|
