اشک عشق

دیوار کاهگلی باران خورده حتی پس از زلزله هنوز هم شعر ایستادن را می سراید

خانه قدیمی با تمام خرابی هایش هنوز هم با صفاست

من چگونه باید باور کنم نا امیدی را با این همه آیه های که ایستاده اند؟

تاراج پاییزی چون سرو برابرت قد علم خواهم کرد...

به امید روزهای خوب نه واسه من که واسه همه اونایی که هنوز به خدا و به خودشون ایمان دارند.

قدیما قبل از اینکه شعر رو روی کاغذ بیارم کامل تو ذهنم می آوردمش بعد می نوشتمش بعضی وقتا شعر نانوشته من ۳۲ بیت یا بیشتر هم می شد. اما الان ذهنم خسته است!!! پیر نیستم خیلی هم جونم اما تمرکز ندارم.خیالم جاشو با کابوس عوض کرده، عواطفم همه با حساب کتاب شدن و خیلی خسیس شدم!!! دیگه نمی تونم احساس به خرج بدم و شعر بگم دیگه ست و دلباز نیستم!!! راستشو بخواین خودمم اون مهدی دست و دلباز رو بیشتر دوست داشتم حالا شما که دیگه جای خود دارین!!!

منتظر باشید

من که با نا امیدی غریبه بودم

من که با سیاهی بیگانه بودم

من که با بدی آشنا نبودم

اکنون خود را در حصارشان می بینم

صبر تنها کلید این حصار است

هستم ولی خیلی خسته ام

بدون اینکه اراده کنم دارم فراموش می شم

این روزا به این نتیجه رسیدم که تعداد آدمای بد تو دنیا خیلی بیشتر از تعداد آدمای خوبه

کلاْ حسش نیست!!!

مثل خودشون هم نیستن

اون جوری هستن که دلشون می خواد.

مرد خاکستری به ملکوت اعلا پیوست....

وبلاگ مرا به تسخیر خودشان در آورده اند.

کاش بتوانم گردگیری مفصلی در زندگیم به راه بیاندازم